Blogs

Mocht iemand het bestaan nog eens terug te denken aan de laatstgespeelde Nederland-Turkije, dan zal het vast niet zijn vanwege het hoge speelpeil.

Je hawwe fan dy keunstners dy’t har byldzjend wurk net hoege te sinjearen. De styl is genôch om te witten wa’t de makker is. Signed all over sizze de gelearden dan.

En zo dacht ik flink wat tijd over te hebben om weer eens wat nieuws te schrijven. Maar die vlieger ging mooi niet op, tenminste, niet helemaal.

De neisoarch foar it ljipkeguod mei dan ûnder druk stean, in bytsje skriuwer ûntlûkt him oan dy trend. Want wa’t A seit, kin net om de B hinne.

Dat we in Nederland steeds verder afglijden richting kleuterbankjes is allang geen geheim meer. Neem nou het politieke debat.

Ut en troch in jeugdboek lêze, ik kin it elk oanriede, foar de lêswille of om myn part om op 'e hichte te bliuwen fan wat der yn boekelân allegear spilet.

Veertig jaar in het onderwijs en toch nog verrast door een nieuw begrip, dat trouwens nog steeds de gemoederen bezighoudt.

Der binne fan dy fêste wearden dêr’t je je net fan foarstelle kinne dat se oait fuortfalle sille. Sa’n fêste wearde yn myn bestean wie Auke Huistra.

Laastleden kwam in facebookgroep ‘Friends of Frjentsjer’ un foto foorbij fan myn geboortehús.

Waar het aanzien van de tekening in de beeldende kunst oprukt, daar geldt dat in de literatuur voor het verhaal.